Latest Entries »

Тој ја испуши последната цигара толку бавно.. до филтерот ко и секогаш. Сфати дека проблемите не може да си ги реши со нив. Тој дури и немаше некаков нерешителен проблем, беше само заљубен, ако тоа може воопшто да се нарече проблем. Многу му недостасуваше. Но, само затоа што ти недостига некој или нешто, не значи дека ти треба назад во твојот живот. Недостасувањето е само дел од продолжувањето понатаму. Се наоѓаше во една ебена „шах – мат“ позиција.
Па на крајот на краиштата можеби и не стануваше збор за среќен крај, можеби стануваше збор само за една добра приказна. Како и да е, дел од него згасна во истиот миг кога тој ја изгаси цигарата. Надежта беше оној мал кран кој го подигаше товарот од неговите гради, музиката пак, му ги тргаше мислите од неговата глава во која наместо мозок имаше лешник. Иако однадвор изгледаше прилично јак и цврсто чекореше, лабилноста во него не му дозволуваше да мрдне од „мртва точка“. Се обиде да ужива во таа слатка горчина наречена љубов… ако ништо друго сфати дека искуството е најдобриот учител.

~₰₪Ⅎᵠᵹ@##∆~ GG: И можеби најлошиот дел од сето ова не е тоа што те изгубив тебе.. туку тоа што се изгубив себе.
Image

Кога ќе погледнам назад во мојот живот, не дека несакам да гледам на работите така  како што се. Само преферирам да ги гледам на уметнички начин, и искрено лагата на сето тоа е многу почесна затоа што јас така го измислив. Клиничката психологија ни вели дека траумата е врвен (ултимате) убиец. Спомените не се рециклираат како атоми и честички во квантната физика. Тие можат да бидат изгубени за секогаш.

Ги отворив очите, силниот блесок на неонките ми го замгли видот.. или пак јас така мислев. Околу моите уши кружеше еден звук, ми делуваше познато. Креветот почна да се движи.. замаглени слики, ликови, замаглени звуци, сфатив дека негде ме носат. Ги отворив очите, фокусот ми се разјасни а боите си ги завземаа своите места на работите во просторијата. Прозорот беше отворен, ми студеше. Медицинската сестра дојде со едно шишенце инфузија и игла во рацете. Благо ја пикна иглата во подуената вена на мојата лева рака, ја приклучи инфузијата.. осетив ладен бран како струи по моите вени.
„Ќе бидеш добро.“ –рече сестрата со малку растреперен глас. Го затвори прозорецот, изгаси светлото и излезе од собата оставајќи ја вратата ширум отворена. Заспав. Инфузијата течеше.. една капка – едно срцево отчукување.

Се раздени, сонцето себично ги криеше зраците зад планината. Се разбудив.. мирисот на средството за дезинфекција ми ја разбистри главата и во тој момент снопови од познати информации и слики ми навлегоа во неа. Делириум. Два – три мига подоцна влезе медицинската сестра во собата. „Изгледаш свежо денеска“ –  повторно ми проговори со растреперен глас.
Шкртна неколку букви на листот закачен на болничкиот кревет и замина.
Се почуствував стабилен и решив да станам на нозе и да прошетам низ болничките ходници. Одев – незнаев кај одам, гледав – незнаев што гледам. Знаев ли воопшто нешто? Ништо! Како што реков.. сеќавањата не се рециклираат како атоми и честички во квантната физика, тие можат да се изгубат.. јас ги изгубив. Сеќавањата ми беа како парчиња од сложувалка кои не само што беа измешани туку и превртени на опаку.

Во теконт на дните заспивав со визии во кои се гледав себеси како танцувам и се смеам и плачам во исто време.
Можеби не беше фер што баш мене ми се случија некои работи, но точно тие случувања во неколку дена или во еден – единствен ден, можеа да го сменат курсот на целиот мој живот.

Едно попладне излегов на болничкиот покрив, ја нвлажнив цигарата и ја запалив. Чуствував огромна потреба од никотин , катран… потреба од уште некој или нешто да ме уништува.
Слушнав  како шкрипат тркала од некоја кола а веднаш потоа и звук на судир помеѓу две возила.. Во тој момент ми надојде заебан фидбек. Се зашеметив, паднав. После 16 часа се разбудив. До мене седеше една жена, ми кажа дека ми е баба.Ме гледаше со тие прекрасни очи кои штотуку не пуштиле солзи. Сепак, чуствував некаква топлина иако не незнаев која е. Ја гледав неа – како да го гледав клучот на сите одговори замотани со синџири и катанци.

Утре дента заедно со баба ми излеговме во паркот пред замокот наречен болница. Се шетавме и ми раскашуваше се чаптер по чаптер а јас отворав куп фајлови во мозочниите келии и ги складирав таму. Тула по тула го градев своето „јас“. Почнав тешко да дишам, се гушев. Се вративме во мојот „апартман“ . Губев свест. Ме  приклучија на апарати. Во болничката соба владееше грда тензија. Го слушав звукот што произлегуваше од апаратот за мерење на срцевиот притисок.. „тит.. тит.. тит.. тит……… тииииит. Крај? Би рекол дека тоа беше само друга димензија.
Седев на катедра а на неа имаше поставено молив и лист со линии. Ми рекоа да ги напишам сите мои грешни постапки притоа да не пишувам на линиите.. се зачудив но сепак не прашав како е можно да не пишувам на линиите… само побарав уште листови затоа што еден очигледно ми беше малку. Тоа ми беше последната повратна карта за да го фатам возот и да се вратам назад. И се вратив назад. Правата линија си ги доби своите „планини“ – мојот пулс. Ме вратија во собата и за кратко време се разбудив целосен, мислам со моите сеќавања де.
За недела дена се опоравив, се сеќавам на последната инфузија што ми ја ставија, последната дупка од игла на мојата рака.. раката ми беше како небото а пак дупките ѕвезди.. сакам да кажам можев слободно соѕвездие да си направам. Иронија. Последниот ден направив мал дијалог со медицинската сестра.. „Јас ќе успеам во мојот живот, знаеш зошто?.“ „Зошто?“ – ме праша сестрата. „Затоа што немам што друго да изгубам.“ – и реков со веќе закрепнат глас. Се симнав по скалите, доле ме чекаше моето возило. Со отидов.

Сте се запрашале ли некогаш  кои сте вие? Имате ли некакви темни фантазии? Имате ли креирано живот во кој ќе можете да ги реализирате, доживеете?  Јас имам. Бев ебено луд… но слободен! Сега..? Сега се разбудив но заробен сум во суровата реалност.
Image

If you could fly…

I believe that we learn by practice. Whether it means to learn to dance by practicing dancing or to learn to live by practicing living, the principles are the same. In each, it is the performance of a dedicated precise set of acts, physical or intellectual, from which comes shape of achievement, a sense of one’s being, a satisfaction of spirit. One becomes, in some area, an athlete of God. Practice means to perform, over and over again in the face of all obstacles, some act of vision, of faith, of desire. Practice is a means of inviting the perfection desired.
Image

ϟ † GAGALICIUS ∇ ♈

When I look back on my life it’s not that I don’t want to see things exactly as they happened. It’s just that I prefer to remember them in an artistic way, and truthfully the lie of it all is much more honest because I invented it. Clinical psychology tells us arguably that trauma is the ultimate killer. Memories are not recycled like atoms and particles in quantum physics. They can be lost forever.Image
Lost  but now Im  found, once I became blind, I realized I can follow yoü until yoü love me.
We got a whole lot of money, but we still pay rent, cause we can’t buy a house in Haven. But when you walked out that door a piece of me died. In the most biblical sense, I am beyond repentance I was born to survive,  to be brave. But in the cultural sense, I just speak in future tense – I’m gonna marry the night I won’t give up on my life I’m a warrior king Live passionately tonight.
Sooner or later I’m gonna be a star. You know why? Because – I have nothing left to lose.
Why you so speechless?

You can see the flame in my ice cold eyes when you come closer, then you gonna realize that I’m not that innocent. I can be a worthy opponent..don’t underestimate the things that I can do. let me clarify..I assure you that I can make you feel pain…a terrible pain. What, you don’t believe me? Well wait and see. Yes, that’s my mask, my position to other, my protective wall. Behind that mask, behind that protection is hiding frightened face with tears.

I don’t know other person who can be more fickle than me. Every now and then I wonder who the fuck I am. However I comfort myself that in the course of time Im gonna realize who I really am. – said some stranger.
these days something happened to him, something that he would never have had the courage to tell someone, anyone.Image